زمان انتشار : ۱۳ دی ,۱۳۹۹ | ساعت : ۱۳:۰۹ | کد خبر : 209111 |

شفقناقم- عضو جامعه مدرسین حوزه علمیه قم در خصوص سیره و سلوک آیت الله مصباح یزدی گفت: ایشان اگر که گاهی هم به مسائل اجتماعی ورود می کرد تشخیص می داد که باید ورود پیدا کند وگرنه دنبال مسائل سیاسی و اینکه جریان هایی به وجود بیاورند و بر موج سوار شوند، اصلا بینی و بین الله به دنبال قدرت طلبی و تبلیغ شخصی و تبلیغ موسسه نبودند و منزه بود.

آیت الله سید محمد غروی در گفت وگو با شفقنا ضمن تسلیت ارتحال آیت الله مصباح یزدی به مقام معظم رهبری، مراجع عظام تقلید، حوزه های علمیه، علما، اساتید، طلاب و فضلای حوزه های علمیه، پیرامون ویژگی های فقهی و علمی و نوآوری های آیت الله مصباح یزدی اظهار داشت: ایشان استاد بسیار موفق حوزوی بود که می توان گفت وجودش با توجه به ویژگی هایی که داشتند بسیار بسیار کم نظیر بود.

او افزود: تمرکز کاری ایشان عمدتا منعطف به فلسفه و مباحث اخلاقی و قرآنی بوده است با اینکه ایشان فقیه بودند و اساتید خوبی در این زمینه داشتند و تلاش زیادی در این عرصه کردند چراکه از شاگردان آیت الله العظمی بروجردی بودند و از محضر مرحوم امام استفاده کردند و از آیت الله بهجت زمانی که از نجف آمده بودند، بهره بردند یعنی بنیه فقهی ایشان، بنیه بسیار خوبی بوده است.

آیت الله مصباح از بنیه اصولی و تفسیری خوبی برخوردار بود

عضو جامعه مدرسین حوزه علمیه قم بیان کرد: آیت الله مصباح یزدی از مبانی‌ بسیار خوبی در مباحث تفسیری استفاده می کرد و احساس می شد بنیه اصولی ایشان بسیار خوب و صاحب نظر است و حتی بعد از این که امام خمینی به عراق تبعید شدند باز مباحث فقهی و اصولی ایشان تداوم داشت و با تعدادی از بزرگان مباحثه ای داشتند و موضوعات مرتبی درنظر گرفته و مورد بحث واقع می شد.

او تصریح کرد: چندین سال هم بعد از اینکه دیگر درس فقه و اصول نداشتند یا در کنار درس فقه و اصول، موضوعات دیگری داشتند؛ به یاد دارم سال ۴۸ که قم آمدیم. در مسجد آبشار که هنوز نوسازی هم نشده بود جلسات مباحثه این بزرگواران برگزار بود و در این حلقه، آیت الله مظاهری، آیت الله محمدی گیلانی، آیت الله مصباح، موسوی بفرویی و آیت الله یزدی بود و همان موقع جزء مدرسین محسوب می شدند.

آیت الله غروی ادامه داد: حتی اوایل که آمده بودیم، مقداری از درس رسائل و مکاسب مانده بود و آمدیم از حضور ایشان یا آیت الله یزدی استفاده کنیم که البته شرایط به گونه ای بود که فرصت نداشتند.

او بیان داشت: از ویژگی های ایشان این بود که احساس می کرد باید بیشتر روی بحث های اعتقادی و فلسفی که به نوعی زیربنای مباحث اعتقادی است، متمرکز شوند و مطالعه، تحقیق و تدریس کنند لذا فرمان خود را به فلسفه و تفسیر قرآن به خصوص تفسیر موضوعی، اعتقادی و بعد موضوعاتی مربوط به علوم و معارف دیگر متمرکز کرد.

آیت الله مصباح از اساتید مطرح در زمینه فلسفه بود

استاد حوزه علمیه قم با بیان اینکه آیت الله مصباح یزدی به عنوان یکی از اساتید فلسفه مطرح بود، خاطرنشان کرد: در این ۵۰ ساله ندیدم درسی از خارج فقه یا اصول تدریس کرده باشد بلکه متمرکز بر این قسمت ها بود. ایشان بنیه فلسفی خوبی داشتند و از شاگردان ممتاز و مبرّز علامه طباطبایی هم در فلسفه و هم در تفسیر بودند و انصافا باید گفت آیت الله مصباح صرف یک استاد متعارف نبود بلکه نبوغ فکری خاصی داشت و فقط ادعا نیست.

او خاطرنشان کرد: آیت الله مصباح با اینکه بیشتر تحت تاثیر فلسفه متعالی بود، اما خودش صاحب نظر و فیلسوف بود و در مباحث مختلف فلسفی دیدگاه خاصی داشت؛ به عنوان مثال در بحث وجود و ماهیت، تشکیک عرضی و طولی، حرکت و… مباحثی داشت.

آیت الله غروی با بیان اینکه آیت الله مصباح در بحث های مختلفی صاحب مبنا بود، عنوان کرد: اگر کسی بخواهد بنیه فلسفی ایشان را ببیند، در سطحی «آموزش فلسفه» را می تواند مطالعه کند که فارسی است و کتاب عمیقی است، اما آن چه مهم تر است «حاشیه نهایه الحکمه» مرحوم علامه طباطبایی است که با خواندن آن متوجه می شود که آیت الله مصباح چطور صاحب فکر و نظر و فیلسوفی به تمام معنا بود نه فلیسوفی که صرفا مقلد باشد و یا مقرر تفکرات صدرالمتالهین باشد بلکه انظار مختلف در زمینه هایی چون حدوث و قدم و نوآوری های خاصی در فلسفه اسلامی داشت.

او به دیگر ویژگی های علمی آیت الله مصباح اشاره کرد و افزود: ایشان مطالعاتی هم در فلسفه غرب داشت و خصوصیتشان این بود که حرفهای دیگران را به خوبی در فضای ذهنی آنها درک کند و مورد نقد و بررسی قرار دهد.

بیشترین کار آیت الله مصباح در زمینه تفسیر موضوعی قرآن بود

عضو جامعه مدرسین حوزه علمیه قم با اشاره به تلمّذ خود از درس تفسیر آیت الله مصباح گفت: ایشان در فلسفه اخلاق، دیدگاه نو و قوی داشت و اولین کارها در فلسفه اخلاق در حوزه توسط ایشان انجام گرفت؛ جزوه کوچکی در این زمینه داشت و درس های ایشان هم جمع آوری شد که گمان می کنم چاپ شده باشد.

او در خصوص سیره و سلوک قرآنی آیت الله مصباح بیان داشت: ایشان حشر و نشر ویژه ای با قرآن داشت و مرحوم علامه طباطبایی در تفسیر نظر خاصی به ایشان داشت و لذا آیت الله مصباح ، بیشتر کارشان را به تفسیر موضوعی معطوف کرده بود.

آیت الله غروی اظهار داشت: در تفسیر موضوعی این گونه نبود که صرفا در مورد موضوعاتی چند آیه را رصد و تنظیم و مباحثی را مطرح کند بلکه روش خاصی داشت و تقریبا می توان گفت که ایشان اولین تفسیرهای موضوعی را داشتند و به نظر من، سبقت بر آقایان دیگر داشتند یا دیگران نیز همزمان با ایشان تفسیر موضوعی داشتند اما به نظر می رسد، ایشان قدم های اولیه را در تفسیر موضوعی داشتند  و آن هم به دور از تاویلات؛  برخی آیات را تاویلات فلسفی و علمی می کردند و به روش علمی و مطابق سلیقه خودشان می کشاندند و بر آن اساس معنا و تفسیر می کنند اما از خصوصیات ایشان این بود که می خواست ببیند از خود آیه با توجه به سیاق آیه و آیات قبل چه استفاده می شود، آن هم براساس یک مبانی قوی اصولی.

او عنوان کرد:  تفسیر موضوعی ایشان در چند جلد چاپ شد و واقعا هم قابل استفاده بود اینطور نبود که سخنان تکراری دیگران را بیان کنند بلکه تبیین روشن و به دور از روشنفکرزدگی داشت و در عین حال مباحث نویی را در چارچوب حساب شده مطرح می کردند تا از تفکر سلف فاصله نگیرند و لذا از ویژگی های ایشان این بود که شذوذات در مباحث علمی و قرآنی نداشت که احیانا مخالف عقاید مسلم شیعه باشد.

آیت الله مصباح سالم ترین تفکر معرفت دینی را بین بزرگان در ۵۰ سال اخیر را داشت

عضو جامعه مدرسین حوزه علمیه قم تاکید کرد: مدعی هستم که سالم ترین تفکر معرفت دینی را ایشان بین بزرگان در این ۵۰ ساله داشتند و در همان چارچوب که باید حرکت می کرد.

او ادامه داد: از دیگر ویژگی های علمی و ماندگار آیت الله مصباح، جلسات اخلاق ایشان تحت عناوین مختلف مانند خودسازی یا شرح حدیث معراج یا وصایای پیامبر به اباذر یا وصایای امام صادق(ع) به عبدالله بن جندب یا بخشی از صحیفه ابوحمزه ثمالی بود که در ۴۰ سال اخیر برگزار می کردند و یک مجموعه سالم و خوب، به دور از افراط و تفریط داشتند که اگر کسی بخواهد در زمینه اخلاق کار کند، ایشان کتاب های ارزشمندی دارد که می تواند به آنها استناد کند.

ایشان دنبال قدرت و مقام و شهرت نبود، بلکه دنبال وظیفه شرعی و دینی بود

آیت الله غروی سیره عملی آیت الله مصباح را مورد توجه قرار داد و عنوان کرد: آیت الله مصباح در ظاهر اینگونه تلقی می شد که خشک است اما وقتی انسان با ایشان حشر و نشر و ارتباط پیدا می کرد، دیده می شد که بسیار متواضع، نرم و منعطف است. به آنچه که می گفت ملتزم بود و عمل می کرد، اخلاص خاصی داشت و لذا کسانی که با ایشان در ارتباط بودند ــ شاگردان با واسطه یا بی واسطه ــ معمولا شیفته خصوصیات اخلاص ایشان می شدند. احساس می کردند که ایشان دنبال قدرت و مقام و شهرت نیست بلک دنبال وظیفه شرعی و دینی است و می تواند بسیار تاثیرگذار باشد و این که می بینید در حوزه حتی در برخی از مسائل سیاسی تاثیر گذار بود، منبعث از تاثیر اخلاقی و منش ایشان بود به گونه ای که سبب شد در مسائل اجتماعی نیز به شکلی محور قرار بگیرد هر چند عده ای نسبت به ایشان کم لطفی کردند و به گونه دیگری استفاده کردند.

او با اشاره به ارتباطات و حشر و نشر خود با آیت الله مصباح یزدی اظهار داشت: از نزدیک وارستگی اخلاقی و معنوی ایشان را دیدیم و همین خصوصیت سبب می شد که تشخیص دهد خلا و نیاز جامعه و حوزه کدام قسمت است، کار علمی خود را متمرکز روی آن قسمت کند هرچند که فضای غالب برای ارزش گذاری در آن دوران نبود و به دنبال وظیفه بود.

عضو جامعه مدرسین حوزه علمیه قم تصریح کرد: ایشان اگر که گاهی هم به مسائل اجتماعی ورود می کرد تشخیص می داد که باید ورود پیدا کند وگرنه دنبال مسائل سیاسی و اینکه جریان هایی به وجود بیاورند و بر موج سوار شوند، اصلا بینی و بین الله به دنبال قدرت طلبی و تبلیغ شخصی و تبلیغ موسسه نبودند و منزه بود. ممکن است عده ای استفاده خود را ببرند اما این شخصیت تشخیص می داد که مصلحت نظام ایجاب می کند که از این فرد حمایت کند و بعد هم حمایت خود را بردارد یا گاهی اوقات برخی آقایان را نفی می کرد همه براساس تشخیص بود.

آیت الله مصباح یزدی یکی از ارکان اخلاقی و فلسفی ما بود

او مدعی شد: آیت الله مصباح یزدی یکی از ارکان اخلاقی و فلسفی ما بود و گاهی هم مقام معظم رهبری به این مسئله تاکید کردند. ایشان واقعا قدرت علمی در حوزه بود. تا اینکه تقریبا سال ۶۳ بیماری بر ایشان عارض شد و از آن زمان از سرمایه ای که طی سال های گذشته اندوخته بود، استفاده می کرد و همان موقع «حاشیه نهایه الحکمه» را داشت که چاپ اول آن به اوایل دهه ۶۰ بازمی گشت.

آیت الله غروی در زمینه برخورد آیت الله مصباح با شاگردان هم گفت: ایشان با شاگردان خود بسیار دوستانه و اخلاقی رفتار می کرد به گونه ای که واقعا احساس می کرد دوگونه برخورد دارد؛ یک نوع برخورد بیرونی بود که انسان احساس می کرد خشکی و ابهت خاصی دارد، اما وقتی شاگردان در درس بودند به شکل دیگری و سازنده بود.

0 پاسخ

دیدگاه خود را ثبت کنید

تمایل دارید در گفتگوها شرکت کنید؟
در گفتگو ها شرکت کنید.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *