زمان انتشار : ۲۹ خرداد ,۱۳۹۹ | ساعت : ۱۸:۰۲ | کد خبر : 200050 |

شفقناقم- استاد حوزه علمیه با اشاره به زحمات علمی و تربیتی استاد خسروشاهی گفت: آن مرحوم با تألیف ۱۵۰ اثر ارزشمند در زمینه دست گیری از انسان و هدایت گری انسان ها نقش ارزشمندی داشت و عامل به عمل بودن او رمز موفقیت مرحوم حجت الاسلام والمسلمین حاج سیدهادی خسروشاهی بود.

به گزارش خبرنگار شفقناقم، حجت الاسلام و المسلمین سیدحمید فتاحی در آیین نکوداشت مرحوم سیدهادی خسروشاهی که در مسجد امام صادق (ع) قم برگزار شد، با طرح این سوال که؛«نیاز اصلی انسان چیست و چگونه می تواند آنرا برطرف سازد؟» اظهار داشت: سعادت، موضوع و نیاز مهمی است که انسان برای رسیدن به آن مشقت های زیادی را متحمل می شود تا به آن برسد، حال باید پرسید سعادت چیست که انسان برای رسیدن به او در این دنیا و آخرت باید تلاش کند و به تنهایی هم نمی تواند به آن دست یابد؟

این نویسنده و پژوهشگر حوزه علمیه ادامه داد: سعادت انسان در این است که از یک انسان کامل اطاعت کرده و او را در قلب و جان خود جای دهد چرا که انسان کامل، بی نقص و توانمند است و می تواند انسان را به سر منزل مقصود برساند.

او با بیان حدیث «الْعِلْمُ‏ نُورٌ یَقْذِفُهُ اللَّهُ فِی قَلْبِ مَنْ یَشَاء»؛[ منسوب به امام صادق(ع)، مصباح الشریعه، ص ۱۶، بیروت، مؤسسه الأعلمی للمطبوعات، چاپ اول، ۱۴۰۰ق] افزود: علم، نوری است که خدا آن‌ را در دل هرکس می ‌خواهد می‌ اندازد و انسان با امید و تشویقی که می شود می تواند در این مسیر محکم تر گام بردارد. وقتی سیر تاریخی علما، محققان و اهل پژوهش را بررسی می کنیم خواهیم دید که همه محققان و علما در عرض، طول حیات ائمه اطهار(ع) به اندازه توان خود تلاش و حرکت می کنند و این خاش و خاشاک را برمی دارند تا دست انسان را بگیرند، عمر، جوانی و قدرت انسان از بین می رود و اگر در گمراهی بماند و خود را به انسان کامل متصل نسازد خسران دیده است.

فتاحی ادامه داد: در طول تاریخ، علما همگی با گفتار و کردار خود سعی داشتند انسان را هدایت کرده و در صحت و سلامت معنوی به سر منزل مقصود برسانند، «علم» عالم به تنهایی راه گشا و اثر گذار نیست، زمانی اثر بخش و مفید خواهد بود که عالم به عمل باشیم و آنچه می گوییم خود معتقد باشیم.

استاد حوزه علمیه تصریح کرد: علم در طول خود تاثیری ندارد و هر اتفاقی قرار است بیفتد در عرض خود است. ما در طول تاریخ فقها و علمای بزرگی را در نجف اشرف و قم می شناسیم همانند شیخ انصاری ها و دیگران، آنان علاوه بر عالم بودن عامل نیز بودند. کرسی درس که برپا می شد اگر طلبه ای اشکال می کرد و استاد پی به اشکال خود می برد، هیچ منّیتی نداشت برای اینکه بپذیرد اشتباه خود را و این منّیت است که انسان را بر زمین می زند و تا منیّت نشکند هیچ اتفاقی نخواهد افتاد.

او تأکید کرد: در زمینه علوم بشری اکتشافات زیادی صورت گرفته اما آیا توانسته سعادت را برای انسان تعریف کند؟ خیر. چرا که تنها خاندان عصمت و طهارت (ع) هستند که می توانند سعادت و راه رسیدن به آن را برای بشریت ترسیم کنند اما تا زمانیکه غبار منیّت و هوای نفس دل انسان را بگیرد هیچ سعادت و تغییر رخ نخواهد داد.

0 پاسخ

دیدگاه خود را ثبت کنید

تمایل دارید در گفتگوها شرکت کنید؟
در گفتگو ها شرکت کنید.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *